Tijd kent geen keuze, maar het liefste was ik zestien. Staand op de draaibar in de Drie Gezusters tussen de veertien, vijftien en werkelijk zestien jarigen, bekruipt mij de nostalgische behoefte heel veel bier te drinken én meisjes lastig te vallen. Het enige verschil is dat ze nu, in tegenstelling tot hun met hun generatie genootjes, niet willen praten of dansen (lees: derrière -over- genitaliën -schurkend). Wellicht komt het door mijn baard, dat hen doet denken aan hun vaders. En als ik hun vaders ben, dan zijn zij mijn kinderen. En (zucht) wat vind ik ze mooi.

Nu ik het mij steeds minder kan veroorloven kind te zijn, begin ik het steeds meer te waarderen. En begin ik zelfs kinderen te willen. Er bekruip me een soort paternalisme, dat ik voorheen slechts nog herkende in de gedachte een puppy te nemen. De rationaliteit heeft mij altijd doen besluiten zelfs geen kat te nemen, ondanks dat het niet nodig is deze driemaaldaags uit te laten. Maar vannacht was de schoonheid om mij heen, dusdanig overweldigend dat de emotie mij meester werd. Ook springen in mijn omgeving de kinderen de grond uit. Zwangere nichten, vrienden, maar zeker een aanstaande functie als oom, blijken zeer besmettelijk.

Op bepaalde momenten in je leven, gebeuren er aan aantal dingen die van te voren eigenlijk al vast staan te gebeuren. Je wordt geboren, je wordt verliefd, je wordt seksueel actief, krijgt verkering, gaat trouwen, krijgt kinderen, wordt 30, kinderen gaan het huis uit, kleinkinderen worden geboren, je ouders gaan dood, je vrienden gaan dood en uiteindelijk eindig jijzelf ook. En de grap is dat op het moment dat jij geboren wordt, er meer mensen om je heen geboren worden. Als jij verliefd wordt, lijkt iedereen in je buurt verliefd te worden. Als jij seksueel actief wordt…je snapt het wel. Het zijn de verschillende fasen van het leven. En mijn levenloop heeft mij gebracht op het moment dat mensen om mij heen kinderen krijgen. Het zou suggereren dat ook ik binnenkort een kind zal gaan krijgen, ondanks dat ik soms het gevoel heb alleen nog maar geboren te zijn.

De mensen in deze kroeg zijn feitelijk van dezelfde generatie, al lijkt het een groot verschil. Iedereen gaan namelijk uit zijn dak op onze muziek. Charlie Lownoise en Mental Theo of DJ Jose en Gspot doen het altijd nog beter dan JJJan Smit en consorten. De tijd blijft altijd hetzelfde, maar de mensen veranderen. De verliefdheid lijkt te worden overgeslagen. En daarmee de verkering, dus wordt er minder getrouwd. Tegelijkertijd scheiden meer mensen, worden minder mensen geboren, vergrijzen we, en zullen dus meer mensen sterven.

Eigenlijk moet ik ook niet tussen de veertien jarigen gaan lopen. Ik zou me nooit kunnen passen in deze omgeving. Noem het de naïviteit van de leeftijd. Ik zou namelijk nooit een jas kunnen stelen en ga koud naar huis. Het water in de bouwput is ontdooit, maar in slechts een overhemd en met een hand op mijn borstbeen om de windvlagen te pareren, is het nog steeds tijd voor zomer.

Morgen ouderwets mijn kater uitzitten op de kraamvisite. Gewoon zonder tegen te stribbelen dat kind in mijn armen nemen. Er maar vast een beetje aan wennen. En natuurlijk heeft de verse moeder een leuke vriendin, die ook staat te springen om bevrucht te worden.