CoMa.nl

Verhalen van het schrijversduo Co & Ma

Ik kreeg verdomme niet eens een erectie

Geen enkele opwinding. Daar leef je dan twee maanden naar toe. Niets. Het waren twee minuten, waarvan vijfenzeventig procent in…

Kiezen of delen

Wij zijn demissionair. Dat wil ik nog wel eens vergeten. De verkiezingen die 22 november gehouden gaan worden, zijn vervroegde…

Six word story

Alleen zijn politiepaard was nog eenzamer.

Voor je het weet rijden machinisten over boeken

Als ik aan kom lopen zie ik hem zitten. Links van me ligt het spoor, rechts zit hij op een…

Ik kom moeilijk klaar

De druppels vallen bijna van mijn gezicht. De lange lokken van mijn kuif plakken aan mijn voorhoofd en houden het…

Zij

Ze staan er altijd, op de plek waar je ze niet verwacht. Om de hoek van de zonnestudio na het…

Energiewacht

Telkens verbaas ik mij erover dat er energie bestaat voor een sprong uit mijn bed. Opgeschrikt uit mijn slaap staar ik inventariserend mijn omgeving aan. Dit is niet de fitnessruimte en ik ben niet meer naakt aan het sporten. Alleen mijn verbazing is hetzelfde als in mijn dromen. Waarom ben ik wakker? Hoe laat is het? Dan hoor ik de deurbel.
Waar is mijn broek?…

Wij reizen samen

‘Zou ik hier kunnen zitten?’ Vrijdagmiddag in trein richting het zuiden moet ik blij zijn een lege zitplaats aan te…

Je bent pas opgelicht…

Stationair in het beeld is een jongen te zien. Op een mountainbike is hij ergens naar onderweg. Geen uitgestrekte heuvellandschappen…

Vleesgeworden overgewichtprobleem

Het jaar is nog maar net begonnen. En als ik mijzelf kan vergeven in de spiegel nog geen buikspieren te kunnen herkennen, dan zou ik toch ook enige empathie moeten kunnen opbrengen voor anderen die van hun voornemen zijn afgevallen. Echter kan ik het niet als ik tegenover mij twee enorme tieten op de tafel zie liggen.

What goes up, must come down

Ze bleef nog in de deuropening staan. Hetzelfde deed mijn grootmoeder als we op bezoek waren geweest. Zwaaien als we wegreden voor haar huis, het hofje rond en voordat we rechtsaf uit het zicht verdwenen aan de andere kant van het grasveldje nog een keer zwaaien. Iemand is pas werkelijk vertrokken op het moment dat hij niet meer te zien is. De liftdeuren sloten…

Relatie in de lift

Moeten. De betekenis van het woord kan ik moeilijk op waarde schatten. Het gebiedende karakter lijkt te doelen op de actie die genomen moet worden. Moeten poepen. Maar het gaat feitelijk niet over het poepen. Het probleem dat ontstaat wanneer niet gedaan wordt wat zou moeten, dat willen we voorkomen. Handelend op de angst voor hetgeen mogelijk voor zal vallen. Ik liep naar haar huis met mijn telefoon klem in mijn klamme handen. “Kom je zondag? We moeten praten”

Bankcrisis

Zo ver mogelijk rek ik mij uit vanuit mijn toch al comfortabele liggende pose die ik na een lange dag op de bank heb aangenomen om de vermoeidheid op de minst mogelijk wijze te voelen. Kramp schiet in mijn voet doordat deze in een onmogelijke positie tussen het kussen en het hout in de leuning verdwijnt. Als er spieren in mijn voetzool zitten, dan proberen deze mijn tenen mijn hak te doen raken. Reflexen zijn onvoorwaardelijk, want sneller dan ik ooit bewogen heb zit ik rechtop en trek ik mijn tenen in tegengestelde richting. Als ik mij weer durf te ontspannen, realiseer ik mij dat mijn vinger zich nog nooit eerder tussen de kussens van de bank hebben bevonden. Ik voel twee koude, platte en ronde vormen, niet wetende dat ik mijn bank er ooit mee heb geïnjecteerd. Kermend van geluk steek in de drie euro in mijn broekzak, want we zitten in een crisis…

Wijze mannen

“Waarom stopt je er dan niet mee?” De retoriek in zijn vraag vond ik moeilijk op waarde te schatten. Stoppen zou voor hem gemakkelijker zijn dan voor mij. Hij hoefde niet naar haar toe. Hij hoefde de confrontatie niet aan te gaan. Hij zou niet in een vacuüm terechtkomen nadat ik zou stoppen. Dus ik zweeg.

“Maar uit alles wat je me nu verteld hebt blijkt dat je niet meer verder wilt. Vertel mij dan eens waarom je niet zou stoppen.”…

Wil je met me mee naar het filmhuis

Het ziet er goed uit. Een fietser die door de stad rijdt met een meisje achterop. Het is zoals in Turks Fruit of De Kleine Blonde Dood. Maar als ik dan op mijn eigen fiets zit, wordt mijn aandacht voornamelijk afgeleid door van rechts komende auto’s en links inhalende bussen. In de werkelijkheid is alles veel moeilijker…

Passage

Ik zag haar op het station. Ze leek een vrouw als anderen. Haar jas droeg ze onder haar arm. Net zoals ik, vermoedde ze dat het koud zou blijven. Misschien was mijn lichaam nog warm van het dekbed of de douche en voelde het ten opzichte daarvan kouder dan het daadwerkelijk was. Toch hoopte haar outfit op zomer. De nonchalance van een spijkerbroek en strak hemdje suggereert dat het haar niet interesseert hoe anderen haar bekijken. Dat ze niet doorheeft hoe mooi ze werkelijk is…

Antropomorfisme

Drie uur lang voerde ik in de kroeg een debat zonder conclusie. Is een dier geil als het gaat paren? De meisjes vonden dat de jongetjes beesten werden als ze een erectie kregen, dus een hengst zou ook wel geil zijn. Tochtige koeien waren ongesteld en loopse honden ovuleerden, maar wat precies het verschil was, durfde geen meisje mij uit te leggen. Als de deelnemende partijen het niet aan mijn duidelijk konden maken, hoe kom ik er dan achter waarom iemand doet wat hij doet.

Met een soort boerenangst zat ik in de trein. Wat moest ik doen als ik zou worden versierd door een man? Wat als ik het dan ook nog leuk zou vinden?

Perceptie

“Waarom schrijf je nooit over mij?”
Ze vroeg het met teleurstelling op het gezicht, vermoedelijk voortgekomen uit onbegrip. Al is dar natuurlijk vaak het geval als een vraag begint met waarom. Het leek erop dat ze wilde vertellen dat zij wel over mij zou schrijven als ze een literaire gave bezat. Ik moest verhalen vertellen over liefde, gelijk zoals zij van mij hield. Mij opvoeding verkondigde echter andere wijsheden. Het was Jezus die mij leerde wedervragen te stellen.
“Wil je soms graag dat ik over je schrijf?”

Chocoladekasteel

Je kijkt naar een foto en wat zie je?
Ik zag een vrouw. Yolanthe, liggend in een stoel onder de zon, gekleed in een zwarte semikini (wat niet meer blijkt te zijn dan een badpak met gaten ter hoogte van de taille). Haar arm hield ze tegen haar voorhoofd om de zon haar niet te laten verblinden. Ze leek al uren te liggen zonnen, want haar gezicht glom door het zweet op haar jukbeenderen.

Alleen de liefde kan ons redden

Ik wist dat hij bestond, maar ik had hem nog nooit gezien. Al hoewel, eens zag ik zijn achterkant en hoe zijn hand haar bil toucheerde, misschien even kneep, en toen haar hand vastgreep. Maar werkelijk bekeken had ik hem nooit. Wie is hij en wat kan hij dat ik haar niet geven kan? Hij lijkt in ieder geval snel geïntimideerd. Hij probeerde nog wel te groeten, een soort niet-aanvalsverdrag. Uiteraard groette ik haar nieuwe vriendje niet. Het ongeluk van haar afwezigheid is niet op te heffen, maar een beetje gelukkig word ik toch wanneer ik de strijd met hem aan ga. Emotieloos kijk ik hem onafgebroken aan, totdat hij de kroeg verlaat. Samen met haar. Een echte winnaar kent dit conflict niet…

Super Sunday

23.20
Uitgeput door het Internationaal Film Festival Rotterdam in Groningen plof ik op de bank. In een bioscoopzaal is weinig licht, het geeft me een avondgevoel terwijl het vaker ochtend of middag was. Grolsch-beugels trekken zich daar niets van aan en ploppen ieder moment van de dag met hetzelfde enthousiasme. Om toch enige indicatie te krijgen van de tijd, schuifel ik met mijn voeten heen en weer over de vloer in een poging servies om te stoten. Breekt een wijnglas dan is het waarschijnlijk na achten. Klinkt het als kop schotel lepeltje, weet ik nog niets. Behalve dat ook ik zin krijg in koffie…

Metafloor, epiloog

In de grote tafel die in de woonkamer van mijn ouders staat, staan twee afdrukken van waxinelichtjes. Op een zondagochtend, drie of vier jaar voordat ik begon met roken, was ik wakker geworden om niet meer te kunnen slapen, vermoedelijk te wijten aan de zomertijd. Villa Achterwerk was nog niet begonnen, een uur tijd om te doden met vuur. De lontjes van de lichtjes waren verzopen, maar ik probeerde er weer leven in de jagen door verkoolde lucifers in het kaarsvet te dopen. Ik was dusdanig gefascineerd door het vuur dat ik het brandende wilde houden, het werkte goed. Ik denk zelfs dat ik mijn vingers één of meerdere malen verbrand heb toen ik de bakjes weg wilde gooien. Tot mijn schrik kwamen twee zwarten cirkels onder het aluminium vandaan. Mij begeerte deed mij niet doen realiseren dat de hitte de lak zou verkleuren. Als het ging om de kaarsjes was ik een narcist, elke keer dat de vlam doofde, moest deze weer branden.

Metafloor

Als het niet mag, is het leuker.
Ik weet nog dat ik de hele middag ben gaan kijken of het pakje sigaretten nog op de trap lag. Het waren de sigaretten van mijn zus. Ondanks dat mijn moeder er tegen is dat haar kinderen roken, had ze het pakje uit de vuile was gehaald om deze terug te geven, in plaats van weg te gooien. Als ze er om vijf uur nog lagen, dan nam ik ze.

Ik ben Trouwlezer…

Het mooiste van een dagje krant zijn de zwarte vingers en afdrukken daarvan in mijn notitieboek. Waar anders behoort over een krant geschreven te worden, dan in het Newscafe. Het enige nadeel daarvan is dat iedereen steeds mijn krant van mij af wil nemen. In de veronderstelling dat de pagina’s op mijn tafel eigendom zijn van het café, vraagt men vriendelijk doch retorisch of zij deze in mogen zien. Weet iemand hoe een hond aan het uiteinde van een theedoek rukt en trek wanneer je deze aan het andere eind vasthoudt? Zo stond ik tot drie keer toe mijn krant te verdedigen. Het was een strijd op lezen en dood. Wellicht kun je en voorstelling maken van hoe het katern aan repen gereten zal worden, als je loslaat. Liever was ikzelf de hond.

Het meervoud van bloed is bloeden

Wat zijn de modieuze kleuren van dit seizoen? Ik heb het even aan het Orakel gevraagd. “Meneer Google”, vroeg ik,…

Damstardeep

Daar waar het slachthuis stond, daar woon ik. Het slachthuis stond aan het Damsterdiep. Tegenwoordig is het slachthuis er niet…

My Funny Valentine

Er zijn van die dagen die je je hele leven zult herinneren. Dagen dat je ontmaagd wordt, je al dan…

Fucking with the mind

Ik heb de afgelopen twee weekenden veel meegemaakt. Ik ben veel dronken geweest, heb gegokt en verloren, drugs gebruikt, gesnowboard, verliefd geworden, het Internationaal filmfestival Rotterdam in Groningen beleefd, weinig geslapen, in een staat van totale verstandsverbijstering verbleven en vooral veel inspiratie opgedaan.

Σ(Vw)n = 1 – Σ(Vn)n

Ik verklaar mijzelf Oost-Indische doof met betrekking tot een aantal zaken. Waaronder Bridget Jones. Ik hoor wel alles, maar luister niet. Ik heb een principiële afkeer gekweekt tegen elke zin met deze naam erin. Juist omdat iedereen haar de hemel in prees. Iedereen, wat wil zeggen alle vrouwen met een korte leven of jeugdig vermoeden. Mannen niet, zij waren in openbare sferen altijd negatief. Deze mannelijke attitude heb ik geassimileerd, maar noodgedwongen moeten evalueren.

Vindicat en de maatschappelijke aflaat

Wat geschreven staat is waar. “In den beginne schiep God den hemel en de aarde”, dus schiep god de hemel…

To Be or Ought To Be, that is the question

Een fragment uit de theatershow ‘Functioneel Naakt’ van Theo Maassen:
“Ik heb één meningsverschil met mijn vader. Hij vindt, dingen die je niet kunt veranderen, moet je accepteren. Ik vind, dingen die je niet kunt accepteren, moet je veranderen.”

Fonetisch klinkt de wereld mooier

CoMa is een feit. Met dank aan Remco Campert, Jan Mulder en een techniek die men de woordspeling noemt. Het is mijn strategie de wereld genuanceerd ten gehore te brengen. En daarom vond ik het nodig met een spetterend debuut te komen. Maar men houdt ons voor dat je niet alles hebben kan.

© 2019 CoMa.nl. Thema door Anders Norén.